بازگشت قهرمان!

خیلی وقت بود از جوان های نجیب و سر به راه، اهل خانواده و مرام و معرفت در سریال های تلویزیونی خبری نبود؛ نه این که نباشند، چند نمونه خیلی خوب می توان اسم برد، اما حیف که تمام آنها در بدترین حالت، ساکن طبقه وسط جامعه بودند و از دردسرها و گرفتاری های جدی زندگی و معاش، به دور. حالا چند شبی است سریال «سایه بان» یک نمونه اصیل از یک قهرمان در دنیای درام به نمایش گذاشته است؛ جوان نجیب و سر به راه اما دل سوخته و دل شکسته که از شعر و شعار حسابی دور مانده و به واقعیت جاری و ساری زندگی نزدیک شده است. سهراب سریال سایه بان، نه منتظر نشسته که چرخ روزگار بر مدار مرادش بگردد و جاده سنگلاخ کسب و کارش را هموار کند، نه اهل گلایه و شکوه است یا آرزوهای دور و دراز و نه گرفتار عاشقی های تب آلود. او تصویر کاملی از یک مرد رنج کشیده، متعلق به طبقه فرودست جامعه است که به خدا و قدرت بازوانش تکیه کرده، دل به خانواده بسته و به قدر توان می کوشد از مرام و معرفت برای خانواده، دوست، همراه و همکار چیزی کم نگذارد. دردهایش را در سینه فرو می خورد، خم به ابرو نمی آورد و تا بوده تکیه گاه بوده حتی در دوران کودکی. ...