سایه بانی در باران مصائب

نخستین اثر بلند سینمایی این دو برادر «چند مترمکعب عشق» بود که در سی و دومین جشنواره فیلم فجر و همچنین هفدهمین جشن خانه سینما مورد توجه داوران قرار گرفت و پس از آن نیز توانست در جشنواره های خارجی موفقیت هایی را به دست آورد و در اکران نیز با رضایت منتقدان و مردم روبه رو شد.
سریال سایه بان، با پیشینه ای که از سازندگان آن سراغ داریم و همچنین گروه بازیگرانش اثری کنجکاوی برانگیز است. درست از زمانی که تیزرهای آن از تلویزیون پخش شد و حضور چهره های کهنه کار و صاحب نامی چون بهزاد فراهانی، امین تارخ، رویا تیموریان و پریوش نظریه تا بازیگران جوان و شناخته شده ای نظیر محمدرضا غفاری، آناهیتا افشار و کامران تفتی را نوید داد؛ مخاطب را به تماشای این مجموعه ترغیب می کرد. امروز اما با پخش این مجموعه همان مخاطب مدام به دنبال آن است که سریال او را غافلگیر کند، ولی تا امروز این غافلگیری آنچنان که باید، رخ نداده است. ردپای این مشکل را می توان در ریتم کند و مدت زمان طولانی سکانس ها دنبال کرد؛ مساله ای که سبب شده است در هر قسمت کمتر شاهد اتفاق تازه ای باشیم. فیلمنامه سایه بان، به رغم آن که دغدغه های قابل احترامی دارد و درونمایه اصلی که مد نظر فیلمنامه نویس بوده است، یعنی جوانمردی و همدلی جوانان بخوبی از پس آن دریافت می شود اما در کلاف کردن قصه ها و ایجاد خط و ربط میان آنها کمیت اش لنگ می زند. آنچه این روزها در سریال های روز دنیا شاهدش هستیم، روایت قصه های متعدد در دل یک مجموعه واحد است. ویژگی ای که به همه پسند شدن اثر کمک می کند و شیوه ای مدبرانه برای جذب و همراه ساختن سلیقه های ...

[ مشاهده متن کامل سایه بانی در باران مصائب در روزنامه جام جم ]